1زمینه و هدف: از بیمارانی که جهت معالجه کشور دیگری را برمی گزینند تحت عنوان توریسم درمانی یاد می شود. در سال های گذشته توریسم درمانی از سیری صعودی برخوردار بوده است. به لحاظ اقتصادی، توریسم درمانی منبع مالی خوبی محسوب می شود. از این رو هر کشوری جهت جذب توریسم درمانی اقدام به ارتقای زیرساخت های پزشکی خود می کند. در مقاله حاضر هدف بیان مسؤلیت هایی است که در خصوص توریسم درمانی وجود دارد.
روش: شیوه انجام پژوهش پیش رو توصیفی ـ تحلیلی بوده و منابع کتابخانه ای جهت جمع آوری داده ها مورد استفاده قرار گرفته اند.
ملاحظات اخلاقی: در مقاله حاضر اصول صداقت، امانتداری و اصالت متون مراعات گردیده است.
یافته ها: یافته ها بیانگر آنند که در قانون ایران مقوله توریسم درمانی با خلأهایی رو به رو می باشد، در صورتی که هر کشوری که به توسعه زیرساخت ها روی می آورد بایستی در مسیر قانونگذاری هم نگرانی های موجود توریسم درمانی را برطرف کند.
نتیجه گیری: توریسم درمانی نیز همچون همه افراد در داخل کشور می تواند از خدمات پزشکی منتفع گردد. در مورد توریسم درمانی، کادر پزشکی و بیمارستان مهم ترین نقش را بازی می کنند. در پژوهش حاضر مسئولیت بیمارستان و پزشک تشریح می گردد، آن ها تعهداتی در قبال تمام بیمارها دارند که توریسم ها نیز از آن بهره مند هستند. در صورتی که بیمارستان یا یکی از پزشکان کوتاهی نمایند، بایستی ضرر و زیان ناشی از عمل خود را جبران نمایند. با عنایت به سیر صعودی اعمال مخاطره آمیزی که کادر درمان در بیمارستان ها برای افراد به وجود می آورند، اصول و مبانی مسئولیت مدنی به این سمت و سو تمایل یافته که ضمن اخذ راهکارهایی مناسب، کادر درمان و یا بیمارستان ها به موجب اضراری که ممکن است متوجه بیماران شود، به عنوان مسئول محسوب گردند. در جهت مسئولیت ها می توان از ماده 12 قانون مسئولیت مدنی وحدت ملاک گرفت و کادر درمان را در برابر توریسم درمانی مسئول دانست.